Kalbine tutun

Hayat bilmeli ki aslolan, Muhammed'in (SallALLAHu Aleyhi Vessellem.) Hira'dan hayatın merkezine indirdiği cümlelerin oluşturduğu yankıdır. Hayat bilmeli ki asıl olan, ölümün gözlerine yaşarken bakabilmektir. Hayat bilmeli ki asıl olan, kalbinin gerçek sahibine sımsıkı tutunmaktır Düşüncelerine tutun. Kendi vicdanının yargıcı, Kendi günahının tövbekarı ol. Kendi acısının sabredeni, Kendi sıkıntısının ilacı, Kendi dertlerinin dermanı ol. Kendi yalnızlığının dostu, Kendi cümlelerinin anlamı, Kendi sessizliğinin sesi ol... Kalbine tutun.

CANIM BENİM

Efendim hiç solmasaydı güneşe ışık salan yüzün ve gül kokulu o yüzünde karar kılmasaydı hüzün Efendim ,önce annemden öğrendim adını Annemden öğrendim annesiz kaldığını Önce o gösterdi parmağınla ikiye bölünen ayı Önce ondan öğrendim adını duyunca ağlamayı Ondan öğrendim Halime'nin yurdunda misafiri olduğun evin bahçesinde ellerini çırparak koşarmışsın uçarmış kuşlar bilmem ki o bahçe hala seni beklermi Efendim o gün seninle oynayan kuşlarmıydı melekler mi Neccaroğullarının yurdunda, Adiyy bin Neccar'ın havuzunda yüzmeyi öğrenmişsin Ondan öğrendim gölgesi olmayan tek çocuk senmişsin Annemin kalbinde ki şefkattesin Şefkati inzal rahmettesin Uğruna can verdiğim vuslattasın Candasın canandasın canım benim Efendim annemden dinledim sınırsız şefkatini Ordunla birlikte çölde yürürken Yavrularını emziren bir köpek görmüşsün O ürkmesin diye başına bir nöbetçi dikmiş Ordunun yönünü değiştirmişsin Annemden dinledim efendim Medine'de bir bahçeye girmişsin Deve seni görünce Yavaş ve ürkek yanına sokulmuş Sanki kulağına bir şey söyler gibi durmuş Sahibini sormuşsun Sonra buyurmuşsun Deve bana sahibini şikayet ediyor Hem az yiyecek veriyor Hemde çok çalıştırıyormuş Efendim hiç solmasaydı güneşe ışık salan yüzün ve gül kokulu o yüzünde karar kılmasaydı hüzün Annemin kalbinde ki şefkattesin Şefkati inzal rahmettesin Annemin kalbinde ki şefkattesin Şefkati inzal rahmettesin Uğruna can verdiğim vuslattasın Candasın canandasın canım benim Uğruna can verdiğim kavuşmadasın Candasın canandasın canım benim

Beni Bekledinse...

Sevda değildi bu sanki bir düştü Sürecek diyordum sonsuza kadar Takvim yaprağına ayrılık düştü Aramıza girdi bu kara duvar Beni bekledinse yağmurda karda Beni bekledinse deli rüzgarda Beni bekledinse yorgun yıllarda Susuz yüreğimde çiçekler açar Yüzün ay ışığı vuran bir koydu Saçların gecede saman yoluydu için güneşlerle dolu doluydu Önce gözlerine gelirdi bahar

Yusuf ile Züleyha

Züleyha'nın Yusufluğu .. Yusuf,dedi Züleyha, sen benim, evvel düşen şehrimsin, ahir düşen şehrimsin. Ezel düşen şehrimsin, ebed düşen şehrimsin. Yusuf,dedi Züleyha; kalbim sen, benimsin yalnız benimsin,kalbin ben,seninim yalnızca seninim. Yusuf, dedi Züleyha, sen masumsun, sen de bilirsin, ben de bilirim. Şu dört duvar, şu sıkı sıkı kapalı kapı,döşemenin üzerinde ezilen sarı gülün yaprakları tanık ki suçun yok senin. Fakat güzelsin. Güzelliğin yoruyor beni, çünkü mümkünü var, suret kasrında bir suret değilsin. Suçlu değilsen de bana, beni suçlu kılacak kadar güzelsin. Mümkünü olan bir güzelliğin sahibiysen Yusuf, ve bu güzellik yoruyorsa beni, sen dünyanın en masum mücrimisin. Suçlu,suçunu her zaman bilerek işlemez Yusuf ve güzellik bazen suça dönüşür. Yaratılmışların en güzeli karşısında,ruhum kadar bedenim,kalbim kadar kalbimden çıkıp da bütün bedenimi deveran eden kanım ve damarlarım,ve bütün zerrelerim akıyorsa sana, ben de dünyanın en mücrim masumu değil miyim? Çünkü, dedi Züleyha, güzelliğin bir derin kuyu senin. Bir düşenin kurtuluşu kolay olmaz.Ne mutlu kalbine sen düşene,ve ne mutlu senin kalbine düşene. Tufandan kurtulmak için kendi derinliğine akan bir ırmak gibi; akmasam sana ölürdüm Yusuf, aktım, yine öldüm. Kendi ölümümün şeklini seçmem özgürlüğümse susarak ölmeyi değil,söyleyerek ölmeyi seçtim. Tortulanarak ve bulanarak değil,taşarak ve coşarak ölmeyi istedim. Hükmümün Yusuf olduğu yerde ölümlü olduğumu bildim. Ve yine dirilecek olmamın emniyetiyle ölümlü oluşumu çok sevdim. Yusuf,dedi Züleyha, bütün bir hayat, kınanma, horlanma, yitirme,her şey kalbimin üzerinden geçecek ve ben kalbimin altında kalacağım. Bana dair ve bana rağmen var olan bir dünyada büyüklüğü,yitirdiklerinin çokluğuyla ölçülen bir Züleyha kalbi olacağım. Senin zindan karanlığın benim özgür aydınlığıma denk düşecek, o kadar ki karanlık olacağım Sancıyla elimi attığım fundalıklar mavi çiçeklere dönüşmedi henüz, ama aslolan kalp olacak ve hayatı sonradan bulacağım. Yusuf,dedi Züleyha, aşk zorlu bir sınav,ben bu sınavı en baştan ve gönüllü mü kaybettim? Hayır işte! Yitirmiş görünsem de kazancımsın sen benim. Ve şer gibi görünsem de göreceksin,yitirdiğin ne varsa benim sana açtığım kuyuda,hayrın olacağım sonunda. Yusuf,dedi Züleyha, sana, gel kaderim ol, demem. O kadar ki, güldeki sevda, çöldeki ateş, denizdeki su kadar kadersin bana. Bak alnına, iki kaşının ortasına. Orada benim mührüm var. Alnımın yazısı olduğun kadar, alnına da yazıyım. Değil mi ki sen Yusuf güzelisin, gömleğin çoktan yırtık senin. Ve değil mi ki ben tecelli etmesem eksik kalır sana dair kader. "Senin kaderin benim tecellim.", kaderimde zindan varsa, Yusufluğum su götürmez benim. Yusuf ile Züleyha / Nazan BEKİROĞLU

Tarifsiz Sevgi

Tarifsiz Sevgi Sen; sebebi gönül yangınımın alevlerinin Sebebi sensin, kurduğum tüm cümlelerin. Yokluğunun boşluğunda hep gezinir durur Söyle, daha ne kadar boş kalacak ellerim. Bil ki, hep sana hitap; sanadır tüm şiirler Gittin, boğazı düğümlendi, cânım dizelerin. Bir meçhûlden gözüken hayâlin bile eksiltili Sen bilinmeyen, sen ömrümün gizli öznesisin. Fikirler anlamsız, nedendir, konu sen olunca Dili tutuluyor, bildiğim o esrarlı kelimelerin. Yâr! Güzelliğini bile niteleyemedi sıfatlar Hakkı yok, yerine geçmeye hiçbir zamirin. Ben bu denli vurgunken, böyle yanarken sana Şimdi hangi dizeye sığar söyle, tarifi sevgimin.

sen bana hiç ıslanmadın ki...

toprak yağmur kokuyor / sen bana hiç ıslanmadın ki... ilk damla düştüğü zaman gökten. gözlerin geldi aklıma sebepsiz. ya da / en güzel sebepti/n bilinmez. yalnızlığımı g/örüyorum. titrek gece yarılarında bir şiir: vâdedilmiş yalnızlığıma umut.

Gözyaşı ustasıyım...

Gözyaşı ustasıyım Ha sonbahar gelmiş; Sarısını hüznümden, serinliğini yüreğimden damıtıp... Ha gündüze küsmüşüm... Boynumun büküklüğüne bahanem çok! Gözyaşı ustasıyım; işsiz... Ve yalnız... (Sonra seni düşündüm... Bir an! Ey sevgili! “Ahir zaman” deyip geçiştirmek çok zor! Ne kılıcımda kan izi var. Ne muhabbetin dindiriyor acımı. Bu hal nedir? ••• Şiir aramayın enkazımda... Ha sonbahar gelmiş; ha gündüze küsmüşüm... ‘Aşk yâresi’ anlatmaz hâlimi, Aşk bendim! (Adını koyamadığımız bu işte: Bin kere düşüp, bin kere kalktık ayağa... Çokça haykırıp, çokça sindik... Aynada suretimiz yok şimdi... ••• Şimdi bir musalla taşından seyrediyorum gökyüzünü... Akşam sonrası, alacakaranlık. Çıplak dalların arasından; koyu bulutlar... Hiçbir şeyin vakti değil; avlu bomboş... Sözün bittiği yerdeyim yani... Yani herşey nafile... (Biliyorum; son nefesten önce ölünmez. Biliyorum; hâlâ buradayız. Biliyorum; bu miras bizim... ••• Gözyaşı ustasıyım; işsiz... Ve yalnız... Acımı ezan dindirir! (Uzaklardan edilmiş bir dua uçup gelir başucuma... Bir anne şefkatiyle okşar başımı... Kavrulan dudaklarıma bir damla su, karanlığıma aydınlık olur. Kimin duası?) ••• Sarı ve serin bir hüznün kucağında, Kalbim yangın/üşüyor ellerim... ••• Yazık; bu yangın öldürmüyor... Yazık; gözyaşı söndürmüyor... (Olsun... Kılıcımda kan değil; gözyaşımın ve duamın izi var... Bir değil, bin ihtimal daha var! ~~~ Murat Başaran ~~~

GönLümün Dikenli güLü...

Yüzümde hüzünden gölgeler varsa,,,, O hüzün yüzündendir olsa olsa,,, Bilmiyorum, bu yaşamın çoğu yaşanmamışsa, Yaşanmadığı okunur, şimdi, daldımsa,,,, Özledikçe yalnız durup/susup baktımsa, Sorulacakken nedeni nasıl sormadımsa,, Geldiğini umudumla umudla umdumsa,, Geleceğini görüyor/biliyordum, anlattımsa,, O geçip/gitti 'ora'sına, ben göremedim, baktıysa,,, Derim ki şimdi, bir daha gelse/de, sorsa,, Sözümle, yüzümle, gözümle dedim, duysa,, Bense buramda onu bekledim oysa,,,, Yüzümde hüzünden gölgeler kaldıysa,,, İçimde örülen duvardan düşmüştür, çatladıysa,,, Özdemir Asaf

Gül lütfun'dan sineme har düşer

avuçlarımdan yere inci inci zâr düşer kudretle alnıma bir uzun intizar düşer hüsnünün karşısında bülbül olamadım da yine de gül lütfundan şu sineme hâr düşer ben hâlâ yanıyorum, gönül unutmadı ki nitekim nisyanın kalktığı yere nar düşer pay etmiş adaletle güya canan zamanı bilmem neden hep bana uzun sonbahar düşer vuslat ümidi bile gençleşmeme yeterken, bir lahzalık firakla gönlüm ihtiyar düşer kelime yarla başlar,hece müdamdır yarla ve cümlenin sonuna nokta gibi,yar düşer bir baktın ki sevgili parçaladın kalbimi sanırsın sinem üstüne şak-ı Zülfikar düşer ey kalkanı hâr, ölme ne olur başka yerde, sinem kabristanında sana da mezar düşer çarhı almış figanım, ay utanıp saklanır derdime sema ağlar,tek tek yıldızlar düşer çözdüğün zaman hani zülfün dudak büker ya kalbimin en sıcak noktasına kar düşer sual ederler benden “seviyor musun hâlâ” dudağımdan cevaben sükûtla ikrar düşer mustafa tanrıkulu

Bana bugün sabır düştü...

Öyle zor bir zaman içinde Bir ağır kelime bende Girmedi mühürlü kalbe Bana nuh'un sabrı düştü Anlatamadım hiç kimseye Bana bugün sabır düştü Yıkılır önümde dağlar Bana denizler yol olur Çözülür dilimde bağlar Bana o gün şükür düştü Geçer sahrayı musalar Bana o gün şükür düştü